Je hebt nog twee minuten. Gatver, weer geen fatsoenlijke plek om je auto te parkeren. Dan toch maar dat krappe plekje. Opgefokt loop je snel het schoolgebouw binnen. Gelukkig, de ouders van het kennismakingsgesprek voor jou zitten nog in de klas. Op de deur van het klaslokaal hangt een poster “Welkom in groep 4”. Jeetje, even voel je een steek in je buik. Een jaar geleden zag alles er nog heel anders uit. Dan is het mijn beurt. “Hoe gaat het in jullie nieuwe huis” vraagt de juf. “Goed” antwoord je snel. De juf gaat verder en dan zegt ze. “Ik maak me zorgen. Ik zie een heel ander kind dan voor de verhuizing.”. En voor je het weet voel je je tranen branden. Niet hier, niet nu.

Je voelt je schuldig, wanhopig, onzeker, machteloos. Maar vooral BOOS. Boos op jezelf! “WAAROM heb ik zelf niet gezien, WAAROM heb ik niets gedaan.”, WAAROM ….”. Je probeert alle ballen in de lucht te houden. Na de scheiding sta je er ook wel veel alleen voor. Je wilt het allemaal goed doen. Misschien wel te goed.

Tuurlijk heb je het zelf ook wel gezien. Je vrolijke, blije, spontane meisje is veranderd. Steeds vaker speelt ze alleen boven op haar kamer. Met vriendinnen spelen wil ze niet meer. Stil, teruggetrokken, onzeker, verdrietig. En dan uit het niets ontploft ze. “Ik haat je, ik haat jullie allemaal”. Maar aan de andere kant, ze gedraagt zich voorbeeldig. De tafel is al gedekt voordat je het hebt gevraagd. En ze stopt zelfs de was in de wasmachine. Alles om ervoor te zorgen dat het goed gaat thuis.

Je bent aan het overleven. En nog teveel bezig met het opruimen van je eigen emotionele rommel. Maar je hebt er alles, ALLES voor over je dochter weer gelukkig te zien. En zelf weer grip op je leven te krijgen. Je droomt van een leven met plezier, rust, blije gezichten, gezelligheid, zelfvertrouwen, vrijheid, liefde. Jouw NIEUWE gezin.

Ik snap dat je twijfelt. Maar jouw droom, jouw nieuwe gezin. Het kan, het kan écht. Ik weet namelijk als geen ander hoe het is. Als kind én als ouder. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 7 jaar was. En, in 2007 ben ik zelf gescheiden. Ook ik heb van alles gevoeld, overal aan getwijfeld, was onzeker, boos, verdrietig en heel erg teleurgesteld. Maar het is mij gelukt een nieuw leven op te bouwen. Met nieuwe, mooie, waardevolle, moeilijke en soms verdrietige herinneringen. En dat gun ik jullie zo enorm.

Laat mij jullie helpen, neem contact met mij op.

Liefs, Esther

Open chat
Hallo
Hallo, ik ben Esther. Heb je een vraag?