Vakantie

Loslaten en volhouden

Terwijl ik in de hangmat lig geniet ik van de geluiden om mij heen. Vogels, krekels, kinderen die de afwas doen en gezinnen die ontbijten. Gezinnen. Gewone gezinnen (lees niet samengestelde gezinnen) of misschien, net als wij, samengestelde gezinnen. Opeens realiseer ik mij dat ik eigenlijk niet weet hoe het is om als een “gewoon” gezin op vakantie te gaan. Niet als kind maar ook niet als ouder.

De spanningen, irritaties en ruzies die helaas tijdens onze vakanties voorkomen, wijt ik altijd aan het feit dat wij een samengesteld gezin zijn. Er zijn vakanties geweest dat ik vermoeider thuis kwam dan ik vertrok. Niet omdat ik fysiek zoveel gedaan had. Nee, ik was voortdurend bezig met het iedereen naar het zin te maken. En opkomende irritaties en ruzies de kop in te drukken. Want ik houd nu eenmaal niet van ruzies. Nooit, maar vooral niet als mijn dochter daar een rol in speelt. Of als iemand iets vindt over haar gedrag (ook als ik weet dat de ander gelijk heeft).

Ik kan niet goed uitleggen wat er dan bij mij van binnen gebeurt. Ik word boos en onredelijk, voel me schuldig en aangevallen en ben bang. Bang om in de steek gelaten te worden. Door mijn man maar ook door mijn dochter.

Voor de zomervakantie was het thuis niet altijd even gezellig (en dat is nog licht uitgedrukt). Veel strijd met puberende dochter met als dieptepunt de annulering van onze vakantie. Een vakantie waar ik, hoe gek het ook misschien klinkt enorm naar uitkeek. Want er zijn zeker ook heel mooie en fijne momenten tijdens onze vakanties.

Dit dieptepunt heeft mij wel aan het denken gezet. Natuurlijk kan ik met mijn vinger wijzen naar een ander en iedereen de schuld geven. Maar begint het eigenlijk niet allemaal bij mij? Één ding wist ik zeker. Er moet iets gebeuren. Dezelfde avond van de ruzie heb ik een mail gestuurd naar een therapeute bij mij in de buurt. Vier jaar geleden heeft zij mij ook heel goed geholpen met mijn herstel van mijn burn out. En al snel ontving ik haar reactie. Zij had gelukkig nog ruimte in haar agenda.

Even voelde het wel raar om als (kinder)coach zelf naar een therapeut/coach te gaan. Had ik gefaald? Nee, zeker niet. Ik denk juist dat het krachtig is om hulp te zoeken als je het nodig hebt. Een gesprek van twee uur heeft mij nieuwe inzichten gegeven. Inzichten in mijn eigen gedrag en dat van een anderen. Dat ik dingen anders moet aanpakken is wel duidelijk. Niet altijd makkelijk want dat betekent dat ik grenzen moet stellen en consequent moet zijn. Voor iemand die graag een ander wil pleasen is dat een echte uitdaging.

En nu, zitten we dan toch met z’n 4-en op onze geliefde camping in Frankrijk (annulering kon gelukkig worden teruggedraaid). Met als ultieme test een kanotocht van 32 kilometer. We hebben het gehaald. Het was mooi, gezellig, warm, verkoelend en vermoeiend. Ook hebben we wel af en toe op elkaar gemopperd. Maar ik voel mij vooral trots en dankbaar. Dit hebben we toch maar even gedaan! Nou ja even, we hebben er 8 uur over gedaan.

De komende twee weken zijn wij nog op vakantie. Voldoende tijd dus voor het maken van mooie herinneringen. En misschien een kleine ruzie. Dat is dan maar zo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Open chat
Hallo
Hallo, ik ben Esther. Heb je een vraag?